Τρίτη 20 Αυγούστου 2019

Ο μασονικός μύθος του Δαρβινισμού (Β μέρος)



συνέχεια από το Α μέρος

Γράφει ο Διόδωρος Ράμμος
Ιστορικός – Αρχαιολόγος

4. Μασονία και καμπαλισμός

Στις 24 Ιουνίου του 1717, τα μέλη τριών μασονικών στοών του Λονδίνου αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να σχηματίσουν μια νέα, πιο δυναμική και πιο οργανωμένη στοά, η οποία ονομάστηκε Μεγάλη Στοά (Grand Lodge of London). Με αυτήν την αλλαγή, ο τεκτονισμός στην Αγγλία αποκτά ακόμη μεγαλύτερη επίδραση στην πνευματική και κοινωνική ζωή, γίνεται ένας παράγοντας που επηρεάζει δυναμικά τις εξελίξεις, ακόμη και στο πολιτικό επίπεδο....


Επιπλέον, η σχέση μασονίας και επιστήμης, που αρχίζει τον 17ο αιώνα, ισχυροποιείται τον 18ο αιώνα, καθώς οι περισσότεροι Άγγλοι διανοούμενοι επιθυμούσαν να γίνουν και μέλη κάποιας στοάς. Το 1723 γράφεται το καταστατικό και η ιστορία των ελεύθερων μασόνων, όπως αυτοονομάζονται οι Άγγλοι τέκτονες. Η συγγραφή, με τίτλο: «The Constitutions of the Free Masons» ανατέθηκε στον Σκοτσέζο συγγραφέα James Anderson.

Το αυξανόμενο κύρος της μασονίας δεν πέρασε απαρατήρητο από τους Εβραίους, που έγκαιρα συνειδητοποίησαν ότι αν μπορούσαν να διεισδύσουν στον τεκτονισμό και να ελέγξουν τους τέκτονες, θα μπορούσαν να αποκτήσουν ένα πολύτιμο εργαλείο, για να πραγματοποιήσουν το σιωνιστικό τους όνειρο, να γκρεμίσουν τον Χριστιανισμό στην Ευρώπη, ώστε να επιβάλουν τον δικό τους ψευδομεσσία και να συστήσουν την παγκόσμια αυτοκρατορία, που χρόνια ονειρεύονταν.

Μέχρι το 1723 τέκτονες μπορούσαν να γίνουν μόνο Βρεταννοί, αλλά από το 1724 οι Εβραίοι κατάφεραν να εξασφαλίσουν την άδεια να γίνουν μέλη σε μασονικές στοές8. Αυτό ήταν και το τέλος της παλαιάς βρεταννικής μασονίας, που σε λίγα χρόνια μετατράπηκε σε εβραϊκή και σιωνιστική μασονία, όπου κυριαρχούσε πλήρως η εβραϊκή Καμπαλάχ. Μέσα στις στοές διοχέτευσαν οι Σιωνιστές όλα τα πνευματικά… σκουπίδια του αρχαίου Γνωστικισμού, όλες τις άθλιες θεωρίες της ειδωλολατρείας και της μαγείας της Μέσης Ανατολής, που με την σειρά τους κατάγονταν από την μυθολογία των αρχαίων Σουμερίων.

Αυτές οι θεωρίες είχαν επηρεάσει και τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους. Σχετικά με την προέλευση του ανθρώπου, για παράδειγμα, ο Αναξίμανδρος υποστήριζε ότι η ανθρώπινη ζωή προέρχεται από την θάλασσα. Ο άνθρωπος εξελίχθηκε από ψάρια, που βγήκαν στην στεριά, όταν εξατμίστηκε το νερό. Αυτή η αντίληψη έχει κοινά στοιχεία με τους διάφορους αμφίβιους θεούς, όπως ο σουμεριακός Ένκι, ο βαβυλωνιακός Ωάννης και ο φοινικικός Δαγκόν.

Σχετικά με την φύση και το σύμπαν, ο Ηράκλειτος έλεγε τα εξής:

«Κόσμον τόνδε, τόν αὐτόν ἁπάντων, οὔτε τις θεῶν οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησεν, ἀλλ' ἦν ἀεί καί ἔστιν καί ἔσται πῦρ ἀείζωον». Ο κόσμος, το σύμπαν υπάρχει από μόνο του, είναι αιώνιο, ούτε κάποιος θεός ούτε άνθρωπος τον έπλασε. Για πολλούς αρχαίους φιλοσόφους το σύμπαν, η φύση είναι έμψυχο και ζωντανό, κάτι σαν απρόσωπος θεός. Από αυτήν την θεωρία γεννιέται και ο πανθεϊσμός των αρχαίων Στωικών, που επαναδιατυπώνεται από τον Εβραίο φιλόσοφο Σπινόζα, που ταύτιζε την φύση με τον Θεό.

Μέσα από αυτό το πλήθος των μυθολογικών θεωριών, που διδάσκονταν στις μασονικές στοές, προέκυψε η περίφημη θεωρία της εξέλιξης των ειδών, που είχε την εξής αλληλουχία σκέψεων: όλοι οι οργανισμοί κατάγονται από ένα μικροοργανισμό, που χωρίς την μεσολάβηση κάποιου δημιουργού θεού, εξελίχθηκε σε φυτά, ψάρια, ζώα και τελικά στον άνθρωπο.

Και αυτή η εξέλιξη από φυτό σε ζώο και από ζώο σε άνθρωπο συντελείται εδώ και εκατομμύρια χρόνια, μέσα στο αιώνιο σύμπαν. Αλλά ενώ αυτές οι θεωρίες διδάσκονταν μέσα στον τεκτονισμό, οι μασόνοι δυσκολεύονταν να μεταφέρουν αυτές τις ιδέες έξω από τις στοές, καθώς θα έρχονταν σε ευθεία ρήξη με την κοσμοθεωρία του Χριστιανισμού και τα δεδομένα της Αγίας Γραφής.

Γι΄ αυτό και την Καμπαλάχ την παρουσίαζαν σαν διδασκαλία του Θεού και ισχυρίζονταν ότι είναι συμβατή με τον Χριστιανισμό. Οι Ευρωπαίοι καμπαλιστές έφταναν στο σημείο να λένε ότι η Καμπαλάχ αποδεικνύει την αλήθεια του Χριστιανισμού και, όπως φαίνεται, κάποιοι το πίστευαν. Σε τέτοια πλάνη έφτασαν οι Ευρωπαίοι της Νεότερης εποχής, να πιστεύουν στον Χριστό και στον Διάβολο ταυτόχρονα!

5. Σιωνισμός και Επιστήμη

Ωστόσο, τα πράγματα στην Ευρώπη άλλαξαν ραγδαία, από το 1740 και έπειτα, όταν αρχίζει να οργανώνεται ο Σιωνισμός, δηλαδή η οργανωμένη ομάδα Εβραίων καμπαλιστών, που είχαν αποφασίσει να κυριαρχήσουν στην Ευρώπη και τον κόσμο. Αυτή η ομάδα των Σιωνιστών, των Εβραίων σατανιστών, συμμάχησε το 1740 με μια ομάδα Ευρωπαίων σατανιστών και μαζί εργάστηκαν μεθοδικά, ώστε να πείσουν τους Ευρωπαίους ότι ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ο Θεός, δεν είναι ο Μεσσίας.

Ο βασικός Ευρωπαίος σύμμαχος των Σιωνιστών ήταν ο Γερμανός κρυφο-σατανιστής μασόνος βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσσίας (Frederick II of Prussia), ο οποίος οργάνωσε, μεταξύ άλλων, ένα ολόκληρο αντιχριστιανικό επιτελείο επιστημόνων, τους οποίους χρηματοδοτούσε, για να κακολογούν τον Χριστιανισμό.

Έτσι εμφανίστηκε στην Ευρώπη η πρώτη ομάδα Ευρωπαίων επιστημόνων, όπως ήταν ο Βολταίρος και οι υπόλοιποι Γάλλοι Διαφωτιστές, που πληρώνονταν όχι για να βρουν την αλήθεια ή να διαδώσουν την γνώση, αλλά για να γκρεμίσουν τον Χριστιανισμό, μέσω της επιστήμης.

Το αντιχριστιανικό πνεύμα στον χώρο της επιστήμης έφτασε σύντομα και στην Αγγλία, με τον μασόνο ιστορικό Γκίμπων (Edward Gibbon), ο οποίος το 1774 έγραψε το περίφημο έργο «The History of the Decline and Fall of the Roman Empire» (Η ιστορία της παρακμής και πτώσης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας), με το οποίο έβγαλε το δηλητήριο που ένιωθε εναντίον του Χριστιανισμού και της Ρωμαίικης αυτοκρατορίας των Ελλήνων, του λεγόμενου Βυζαντίου.

Επομένως, από τα μέσα του 18ου αιώνα και έπειτα, χάρη στην δράση των Σιωνιστών, του Φρειδερίκου και των υπόλοιπων μασόνων, έγινε …της μόδας να δημοσιεύει κανείς αντιχριστιανικές θεωρίες, οπότε άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια και οι υπόλοιπες αντιλήψεις, που μέχρι τότε έβρισκε κανείς μόνο στον χώρο του αποκρυφισμού.

6. Η θεωρία της εξέλιξης

Στα τέλη του 18ου αιώνα, λίγο μετά τον Γκίμπων, απόψεις ασυμβίβαστες με την Αγία Γραφή δημοσίευσε ο Σκοτσέζος δικαστής, φυσικός φιλόσοφος, γλωσσολόγος και μασόνος Ιάκωβος Μπαρνέτ ή Μονμπόντο (James Burnett, Lord Monboddo 1714-1799), ο οποίος δημόσια διατύπωσε την θεωρία ότι οι άνθρωποι εξελίχθηκαν από τους ουρακοτάγκους.

Μετά τον Μονμπόντο, την σκυτάλη παίρνει ο μασόνος Έρασμος Δαρβίνος (Erasmus Darwin, 1731–1802), παππούς του διάσημου Κάρολου Δαρβίνου. Ο Έρασμος ήταν γιατρός, βοτανολόγος, φυσικός φιλόσοφος, μασόνος και μέλος της Βασιλικής Κοινωνίας. Είχε μελετήσει τις απόψεις του Μονμπόντο, τις ενστερνίστηκε και έβαλε έναν ακόμη λίθο, ώστε να κτιστεί το οικοδόμημα της θεωρίας της εξέλιξης.

Το βασικό επιστημονικό έργο του Έρασμου λέγεται Ζωονομία (Zoonomia or Laws of the Organic Life, 1794), όπου μέσα στις επιστημονικές του παρατηρήσεις εισάγει και μασονικές θεωρίες. Σε κάποιο σημείο αναφέρεται σε εκατομμύρια εποχές (millions of ages), πριν από την αρχή της ιστορίας της ανθρωπότητας στην γη, όπου από ένα ζωντανό νήμα (one living filament, δηλαδή ένα μικροοργανισμό) ξεκίνησε η εξέλιξη των έμβιων όντων.

Εδώ οφείλουμε να κάνουμε την εξής επισήμανση: την εποχή που γράφει ο Έρασμος αυτά τα λόγια, οι Ευρωπαίοι, παρερμηνεύοντας την Βίβλο, είχαν την πεποίθηση ότι γη δημιουργήθηκε το 4004 π.Χ. (από κτίσεως κόσμου χρονολόγηση) και λίγο αργότερα ο άνθρωπος.

Συνεπώς, η αναφορά του Έρασμου σε εκατομμύρια εποχές, πριν από την εμφάνιση του ανθρώπου στην γη, φανερώνει την ακράδαντη πίστη του στις μασονικές θεωρίες που, όπως προαναφέραμε και σε συνδυασμό με την μετενσάρκωση, είχαν ως δεδομένο ότι τα ζώα και οι άνθρωποι υπάρχουν εδώ και εκατομμύρια χρόνια στην γη.

Ασφαλώς, όλα αυτά που υποστήριζε ο Έρασμος και οι υπόλοιποι Άγγλοι μασόνοι δεν είχαν κανένα επιστημονικό έρεισμα ή κάποια απόδειξη, απλά ήταν η μεταφορά των αποκρυφιστικών θεωριών στον χώρο της επιστήμης, η έξοδος από τον στενό κύκλο των μασονικών στοών προς το ευρύ κοινό. Οι μασόνοι, όπως και οι αρχαίοι Γνωστικοί, δεν έψαχναν για αποδείξεις, για να επαληθεύσουν την διδασκαλία τους. Θεωρούσαν ότι κατείχαν την αλήθεια, de facto, εκ τῶν πραγμάτων, και ότι όλοι οι άλλοι άνθρωποι ζούσαν σε άγνοια.

Τις υπόλοιπες αποκρυφιστικές του θεωρίες εξέφρασε ο Έρασμος στο ποίημά του, με τίτλο «The Temple of Nature» (Ο Ναός της Φύσης). Στην εισαγωγή του ποιήματος αναφέρει ότι τα αρχαία Ελευσίνια Μυστήρια ήταν η πηγή της έμπνευσής του14. Τί να σημαίνει αυτό άραγε;

Οι καμπαλιστές και οι ερμητικοί πίστευαν στον πανθεϊσμό, δηλαδή θεωρούσαν ότι η φύση είναι θεά, ότι το σύμπαν είναι λογικό και έμψυχο. Γι΄ αυτό και στις μασονικές στοές, μέχρι σήμερα, τιμούν την θεά Δήμητρα και την Αιγύπτια θεά Ίσιδα, οι οποίες ήταν θεότητες της φύσης και της γεωργίας. Αντίστοιχα, οι μασόνοι πιστεύουν ότι οι μασονικές τελετές είναι η συνέχεια των Ελευσίνιων Μυστηρίων (που τελούνταν προς τιμήν της θεάς Δήμητρας) και των μυστηρίων της Ίσιδος.

Τα ίδια πίστευε και ο Έρασμος, εφόσον ήταν τέκτονας, απλά αποφεύγει να το αποκαλύψει ευθαρσώς και το παρουσιάζει κάπως αλληγορικά. Αφού αναφέρεται στην (θεοποιημένη) Φύση και το Χάος, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η οργανική ζωή ξεκίνησε μέσα στην θάλασσα (Organic life began beneath the waves).

Για τον Έρασμο, η θεά Φύση δημιουργεί τον πρώτο οργανισμό μέσα στην θάλασσα, από εκεί εξελίσσονται όλα τα έμβια όντα και τελικά η εξέλιξη οδηγεί στην εμφάνιση του ανθρώπου, μέσω κάποιου πιθήκου. Ο άνθρωπος είναι προϊόν μιας εξελικτικής διαδικασίας, που όρισε η φύση, μια διαδικασία εκατομμυρίων χρόνων, και αφήνει να εννοηθεί ότι ο άνθρωπος θα συνεχίσει να εξελίσσεται, μέχρι την τελειότητα.

Η αισιόδοξη αντίληψη του Έρασμου, ότι η εξέλιξη οδηγεί τα πάντα από το κατώτερο στο ανώτερο, δίνει το μήνυμα στους ανθρώπους ότι στο μέλλον θα εξελιχθούν σε ανώτερα πλάσματα, ο άνθρωπος θα γίνει υπεράνθρωπος, θα γίνει επίγειος θεός! Όλα αυτά, βέβαια, θα συμβούν χωρίς τον Θεό, χάρη στην Μητέρα Φύση.

Εδώ διαπιστώνουμε μια διαφοροποίηση του Έρασμου και γενικά των Άγγλων μασόνων, από τους Εβραίους καμπαλιστές και τους προγόνους τους, τους αρχαίους Γνωστικούς. Ο εβραϊκός Γνωστικισμός θεωρούσε ότι αυτός ο κόσμος, το υλικό σύμπαν, είναι το δημιούργημα μιας κατώτερης θεότητας, ενός κακού Δημιουργού.

Επομένως, ο κόσμος είναι η κόλαση, είναι ένα κακό κατασκεύασμα, που πρέπει να καταστρέψουμε. Μέχρι και για το ανθρώπινο σώμα το ίδιο έλεγαν, να το καταστρέψουμε με ασωτίες και ανωμαλίες. Και υποστήριζαν ότι το μόνο που αξίζει είναι η ψυχή, που θα λυτρωθεί μέσω της γνώσης.

Οι Άγγλοι καμπαλιστές ήταν πιο αισιόδοξοι, από τους Εβραίους συναδέλφους τους, θεωρούσαν ότι το υλικό σύμπαν είναι δημιούργημα ενός κατώτερου αλλά καλού θεού, της Μητέρας Φύσης, και ότι η εξέλιξη (μαζί με την γνώση) θα λυτρώσουν τον άνθρωπο, θα τον οδηγήσουν στον σκοπό της ζωής τους.

7. Κάρολος Δαρβίνος

Με την «επιστημονική» εργασία του Φλαντ, του Μονμπόντο και του Έρασμου Δαρβίνου είχαν μπει τα θεμέλια για να χτιστεί το οικοδόμημα της θεωρίας της εξέλιξης και της καταγωγής του ανθρώπου. Ο Έρασμος πέθανε το 1802, οπότε ο διάσημος εγγονός του, ο Κάρολος (Charles Robert Darwin, 1809-1882) δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει, αλλά από νεαρή ηλικία μελετούσε τα συγγράμματα του παππού του.

Ενώ ο ίδιος ο Κάρολος δεν είχε ενταχθεί επίσημα σε κάποια τεκτονική στοά, δεν μπόρεσε να αποφύγει την τεράστια επιρροή, που ασκούσε στην Αγγλία η μασονική διανόηση. Αυτή η πολύχρονη παράδοση αποκρυφισμού και θετικών επιστημών στην Αγγλία, που όπως είδαμε αρχίζει με τον Ντη, δηλητηρίασε πλήρως την σκέψη του νεαρού Κάρολου, που ήταν πεπεισμένος ότι ο παππούς του και οι άλλοι μασόνοι-επιστήμονες είχαν δίκιο.

Ξεκίνησε τις σπουδές του στην ιατρική, αλλά τις εγκατέλειψε και στράφηκε στην βιολογία και την φυσική ιστορία. Για τον σκοπό αυτό, αποφάσισε να πάρει μέρος στην αποστολή του ερευνητικού πλοίου Beagle (Μπηγκλ), το οποίο σαλπάρισε το 1831, για να εξερευνήσει τις ακτές της Νότιας Αμερικής.

Με την επιστροφή του στην Αγγλία άρχισε να ετοιμάζει το έργο, που τον έκανε διάσημο σε όλη την Ευρώπη, με τίτλο «On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life» (Για την καταγωγή των ειδών μέσω της φυσικής επιλογής ή η διατήρηση των ευνοημένων φυλών στον αγώνα για ζωή), το οποίο εκδόθηκε το 1859, μέσα από το οποίο παρουσίαζε ολοκληρωμένη την θεωρία της εξέλιξης των ειδών.

Λίγα χρόνια αργότερα εκδόθηκε και το έργο του Δαρβίνου για την κοινή καταγωγή του ανθρώπου και του πιθήκου, από αρχαίους πιθήκους. Η αντιμετώπιση που είχε η θεωρία της εξέλιξης ήταν ενθουσιώδης στην Αγγλία. Η μασονική Βασιλική Κοινωνία τον βράβευσε, ενώ ο ίδιος ο Κάρολος αντιμετωπίστηκε σαν μεσσίας, σαν επίγειος θεός. Απέκτησε φανατικούς οπαδούς, όπως ο μασόνος βιολόγος Χάξλεϋ (Thomas Huxley), ενώ σύντομα οι δαρβινικές θεωρίες άρχισαν να υιοθετούνται και από επιστήμονες άλλων πεδίων, όπως της οικονομίας, της πολιτικής κλπ.

Παράλληλα, η θεωρία της εξέλιξης ή μετάλλαξης (theory of evolution or transmutation) πέρασε με αστραπιαία ταχύτητα στα περισσότερα πανεπιστήμια της δυτικής Ευρώπης και άρχισε να διδάσκεται, τόσο στην επιστήμη της Βιολογίας όσο και της Αρχαιολογίας.

8. Δαρβινισμός και Σιωνισμός

Ο Δαρβίνος πρόσφερε ακούσια το ωραιότερο δώρο στους Εβραίους Σιωνιστές, που ήθελαν να δώσουν την χαριστική βολή στον Χριστιανισμό. Ο ίδιος ο Καρλ Μαρξ, το πρωτοπαλίκαρο του εβραϊκού καμπαλισμού, ενθουσιάστηκε, όταν πρωτοδιάβασε την θεωρία του Δαρβίνου. Αμέσως, η δαρβινική θεωρία έγινε η αγαπημένη διδασκαλία των Σιωνιστών. Όπου και να βρίσκονταν, έκαναν προπαγάνδα υπέρ του Δαρβίνου.

Το σκεπτικό τους ήταν το εξής: οι θεωρίες του Δαρβίνου, που είναι η απόλυτη αλήθεια της επιστήμης, απέδειξαν ότι δεν ισχύουν όσα γράφει η Αγία Γραφή, σχετικά με την δημιουργία του ανθρώπου. Συνεπώς, αυτά που έλεγε τόσα χρόνια η Εκκλησία αποδείχτηκαν ψέματα, παραμύθια. Αλλά, εφόσον η Αγία Γραφή και η Εκκλησία λένε ψέματα, άρα και ο Θεός των Χριστιανών, ο Ιησούς Χριστός, είναι ψέμα.

Τί ευτυχία για τον Σιωνισμό! Επιτέλους, βρήκαν τον τρόπο να πείσουν τους Ευρωπαίους να μην πιστεύουν στον Χριστό, μέσω της επιστήμης. Οπότε, έπρεπε να κάνουν το παν, ώστε όλοι οι καθηγητές των ανάλογων σχολών να διδάσκουν τον δαρβινισμό και όλοι να πειστούν για την εγκυρότητα της θεωρίας. Και, τελικά, το κατάφεραν!

Mέχρι και στην Ελλάδα, υπήρχαν Έλληνες μαρξιστές που κήρυτταν την δαρβινική θεωρία, για να πείσουν τους υπόλοιπους Έλληνες να σταματήσουν να πιστεύουν στον Χριστό, όπως μας διηγείται ο νέος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.

Την εποχή κατά την οποία διατύπωσε ο Δαρβίνος τις αντιλήψεις του, δηλαδή στα μέσα του 19ου αιώνα, οι Σιωνιστές έλεγχαν σχεδόν πλήρως την Ευρώπη, είτε μέσω των μασονικών στοών είτε μέσω του τραπεζικού συστήματος. Μόνο η τσαρική Ρωσία δεν είχε υποκύψει στους πανίσχυρους Σιωνιστές, κάτι που τελικά έγινε το 1917.

Και εφόσον ο δαρβινισμός εξυπηρετούσε πλήρως τους στόχους των Σιωνιστών, αμέσως πήραν την σκυτάλη από τους Άγγλους και έδωσαν απεριόριστη ώθηση στον δαρβινισμό, πληρώνοντας συνειδήσεις επιστημόνων ή κλείνοντας στόματα, όπου χρειαζόταν! Ουσιαστικά, οι Σιωνιστές υποχρέωσαν από τότε τον επιστημονικό χώρο της Ευρώπης να εργάζεται, ώστε να επιβεβαιώνει τον δαρβινισμό.

Αντίστοιχα, κάθε φορά που γινόταν μια ανακάλυψη, που δεν εξυπηρετούσε το σύστημα, έπεφτε χρήμα, για να ξεχαστεί η ανακάλυψη και να συκοφαντηθούν οι αντιφρονοῦντες επιστήμονες! Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των αρχαιολογικών ανασκαφών, που έγιναν στα τέλη του 1920 στην Μεσοποταμία, με τις οποίες εντοπίστηκαν τα ίχνη του κατακλυσμού του Νώε.

Επειδή τα πορίσματα των ανασκαφών επιβεβαίωναν με πανηγυρικό τρόπο την αξιοπιστία της Αγίας Γραφής, το σιωνιστικό επιστημονικό σύστημα αμέσως αμφισβήτησε την αλήθεια της έρευνας και φρόντισε, ώστε σύντομα να ξεχαστούν, γιατί η επιστήμη έπρεπε να αποδεικνύει ότι η Αγία Γραφή λέει ψέματα.

Ο μηχανισμός αυτός λειτουργεί άψογα μέχρι σήμερα. Κάθε φορά που εμφανίζονται επιστήμονες που τολμούν να αμφισβητήσουν τον δαρβινισμό, είτε βιολόγοι, είτε αρχαιολόγοι, είτε φυσικοί, ο «επιστημονικός» μηχανισμός ενεργοποιείται και τους πολεμά με νύχια και με δόντια.

(απόσπασμα από το βιβλίο Ο Μασονικός μύθος του Δαρβινισμού)

Το Α μέρος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ: ΕΠΙΣΤΗΜΗ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

Σας καλωσορίζουμε στην δεύτερη ημέρα του Διεθνούς Διεπιστημονικού Συνεδρίου: Επιστήμη και Κοινωνία στον Πόλεμο της Πανδημίας, το οποίο θα π...